Ps 31, 3-4

 

Boże, bądź dla mnie skałą schronienia, *

warownią, która ocala. *

Ty bowiem jesteś moją skałą i twierdzą, *

kieruj mną i prowadź przez wzgląd na swoje imię.

 

 

 

 

             Dzisiejszy świat, w który na pierwsze miejsce wysuwa rządzę pieniądza i szybkiego zysku, nawet za cenę odstąpienia od własnych przekonań religijnych, łudzi nas propozycjami łatwego szczęścia. Tak często w dążeniu do materialnego szczęścia tego świata, zapominamy o dobrach duchowych, które są najważniejsze, bo dają szczęście i radość w Królestwie niebieskim.

         Niech ta Eucharystia, którą celebrujemy razem z Chrystusem i kapłanem wyjedna nam łaskę przebaczenia u Boga, za to, że nie zawsze w Nim pokładamy nadzieję, ale ulegamy pokusom tego świata, który proponuje nam łatwe szczęście nawet za cenę życia wiecznego.    

 

 

 

Chwała na wysokości Bogu, * a na ziemi pokój ludziom dobrej woli. * Chwalimy Cię. * Błogosławimy Cię. * Wielbimy Cię. * Wysławiamy Cię. * Dzięki Ci składamy, * bo wielka jest chwała Twoja. * Panie Boże, Królu nieba, * Boże Ojcze wszechmogący. * Panie, Synu Jednorodzony, * Jezu Chryste. * Panie Boże, Baranku Boży, Synu Ojca. * Który gładzisz grzechy świata, * zmiłuj się nad nami. * Który gładzisz grzechy świata, * przyjm błaganie nasze. * Który siedzisz po prawicy Ojca, * zmiłuj się nad nami. * Albowiem tylko Tyś jest święty, * tylko Tyś jest Panem, * Tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste. * Z Duchem Świętym, w chwale Boga Ojca. * Amen.

 

 

 

 

            Boże, Ty chcesz przebywać w sercach prawych i szczerych, †

daj, abyśmy z pomocą Twojej łaski *

stali się godnym mieszkaniem dla Ciebie.

Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, †

który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, *

Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

 

 

 

Jesteśmy szczęściarzami, że teraz możemy słuchać słowa Bożego. Słowo Boże jest jak orzeźwiający balsam, który łagodzi zranioną przez współczesny świat duszę człowieka.

W drodze do prawdziwego szczęścia, które może dać tylko Bóg, potrzebna jest wiara i niezachwiana ufność w miłosierdzie Boże. „Błogosławiony, kto zaufał Panu” – zawołamy razem z psalmistą. I chociaż w oczach świata będziemy na straconej pozycji, to u Boga będziemy mieli nagrodę w niebie, jak mówi dzisiejsza Ewangelia.

 

 

 

Błogosławiony, kto pokłada ufność w Bogu

Jr 17, 5-8

 

 

Tak mówi Pan: «Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku i który w ciele upatruje swą siłę, a od Pana odwraca swe serce. Jest on podobny do dzikiego krzewu na stepie, nie dostrzega, gdy przychodzi szczęście; wybiera miejsca spalone na pustyni, ziemię słoną i bezludną.

Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu, i Pan jest jego nadzieją. Jest on podobny do drzewa zasadzonego nad wodą, co swe korzenie puszcza ku strumieniowi; nie obawia się, gdy nadejdzie upał, bo zachowa zielone liście; także w roku posuchy nie doznaje niepokoju i nie przestaje wydawać owoców».

 

 

 

 

            Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 40 [39], 5a)

 

Refren: Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu.

1          Błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą występnych, †

           nie wchodzi na drogę grzeszników *

           i nie zasiada w gronie szyderców,

2          lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *

           i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Refren: Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu.

3          On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *

           które wydaje owoc w swoim czasie.

           Liście jego nie więdną, *

           a wszystko, co czyni, jest udane.

Refren: Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu.

4          Co innego grzesznicy: *

           są jak plewa, którą wiatr rozmiata.

6          Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *

           a droga występnych zaginie.

Refren: Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu.

 

 

Zmartwychwstanie Chrystusa podstawą naszej wiary

1 Kor 15, 12. 16-20

 

 

Bracia:

Jeżeli głosi się, że Chrystus zmartwychwstał, to dlaczego twierdzą niektórzy spośród was, że nie ma zmartwychwstania?

Jeśli umarli nie zmartwychwstają, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara i aż dotąd pozostajecie w waszych grzechach. Tak więc i ci, co pomarli w Chrystusie, poszli na zatracenie. Jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania.

Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli.

 

 

 

 

 

            Por. Łk 6, 23ab

 

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Cieszcie się i radujcie,

bo wielka jest wasza nagroda w niebie.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

 

 

 

Błogosławieni ubodzy, biada bogaczom

Łk 6, 17. 20-26

 

 

Jezus zszedł z Dwunastoma na dół i zatrzymał się na równinie; był tam liczny tłum Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jeruzalem oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu.

On podniósł oczy na swoich uczniów i mówił:

«Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże.

Błogosławieni, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni.

Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie.

Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego odrzucą z pogardą wasze imię jako niecne: cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili prorokom.

Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą.

Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie.

Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie.

Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą.

Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom».

 

 

 

 

 

 

 

 

W jednym z dzieł Klemensa z Aleksandrii można znaleźć tytuł: Quis dives salvetur - który człowiek bogaty może być zbawiony? Problem ubóstwa i bogactwa widziany w świetle wiary dotyczy każdego z nas.

 

W dzisiejszej Ewangelii Łukaszowej (6,17.20-26) Jezus wyprowadza uczniów na równinę, schodzi z góry, aby być bliżej człowieka, który nie dostrzega przychodzącego Boga - jego szczęście (Jr 17,6). Zstępuje z góry jak nowy Mojżesz, ogłaszając Nowe Prawo miłości. Sobór Watykański II nazwie je ,,opcją preferencyjną na rzecz ubogich”. Dociera nie tylko do wybranych Dwunastu, ale również do Żydów z Jerozolimy, Judei; ludu okolic Tyru i Sydonu. Ten, kto słucha Jezusa, jest Jego uczniem. Kto propaguje Jego naukę, jest apostołem. Pan Jezus objawia tu tajemnicę łaski i dobroci: misterium królestwa Bożego ofiarowanego człowiekowi. Ubodzy, głodujący, ci, którzy płaczą, mają już życie Boże i są szczęśliwi. Odkrywają szczęście nie w samym sobie - przez fakt, że są biedni i zapomniani, ale ponieważ dostrzegają, że Bóg wzbogaca ich przez Jezusa Chrystusa. Ubogi nie jest bogaty w swoim ubóstwie materialnym, ale staje się bogaty, gdyż przez jego u-bóstwo Pan Bóg ofiaruje mu swoje królestwo. Ubogi to niekoniecznie pozbawiony środków do życia, ale całkowicie zależny od Pana Boga. Ten wielki paradoks objawia Jezus Chrystus, Syn Boży i Syn Człowieczy.

 

Życie ludzkie ma swoją stronę ukrytą, która w żaden sposób nie może być dostrzeżona oczyma ziemskimi. Człowiek, mający nawet wiele ziemskich dóbr, musi je właściwie wykorzystywać, nie może z nich robić swojego bożka i musi być jeszcze bardziej otwarty na Boże wezwanie pomocy innym. Poprzez ,,biada” Pan Jezus przypomina także, że źle wykorzystane bogactwa ziemskie, ogarnięcie pychą i egoizmem mogą stać się przyczyną klęski. Każdy, kto medytuje nad tym fragmentem Ewangelii, dostrzeże, iż w świecie, w którym biedni cierpią głód, niedostatek, nędzę, każde bogactwo ziemskie zamknięte w sobie samym przemieni się w przekleństwo skierowane przeciwko swemu właścicielowi.

 

Jezus przychodzi również do współczesnego człowieka, do każdego z nas, który używając Jeremiaszowych słów,,pokłada nadzieję w człowieku i który w ciele upatruje swej siły, a od Pana odwraca swe serce” (Jr 17,5). Oto postać Łukaszowego Jezusa - Dobroczyńcy i Lekarza. Oto obraz społeczności chrześcijańskiej w jej hierarchicznym zróżnicowaniu, z różnymi potrzebami i z Panem jako życiodajnym źródłem owych sił, które zaspokajają potrzeby wiernych.

 

Bliskość Jezusa Chrystusa, Tego, który przezwyciężył śmierć i zmartwychwstał (1 Kor 15, 12n), i Jego naśladowanie - tak podkreślane w tym roku kościelnym - to recepta na Jeremiaszowy,,upał pustyni, ziemię suchą i bezludną”, synonimy grzechu, rozpaczy i beznadziei. Biblijne obrazy: wody, strumienia, świeżej zieleni, owoców są znakami pełnego życia. Znakami obecnego w sakramentach Chrystusa, nauczającego swój lud Słowem i karmiącego go swym ciałem.

 

Czy więc człowiek bogaty w dobra tego świata może być zbawiony, czy może odnaleźć prawdziwe szczęście i pokój? Może, jeśli będzie naśladował Boga - jak pisze w swoim kolejnym dziele ,,Kobierce” Klemens Aleksandryjski - który jest twórcą postawy radosnego dawania. Rozdając innym nasz czas, współczucie, wszechstronną pomoc, wreszcie miłość, naśladujemy samego Boga i stajemy się do Niego podobni. Nasze bogactwo może stać się „narzędziem zbawienia”, jeśli wprzęgniemy je w służbę miłości bliźniego. Uświadomienie sobie tego faktu rodzi radość. Błogosławioną pewność wielkiej nagrody odłożonej w niebie.   

 

 

 

 

Przez Chrystusa, naszego Zbawiciela przedstawmy Bogu nasze prośby.

1.         Prośmy za Kościół święty, aby stawał się dla dzisiejszego świata czytelnym znakiem nadziei. Ciebie prosimy.

2.         Prośmy za Ojca Świętego, aby mógł głosić bez przeszkód Dobrą Nowinę o zwycięstwie Chrystusa nad grzechem. Ciebie prosimy.

3.         Prośmy za duszpasterzy i katechetów, aby uczyli wiernych właściwej hierarchii wartości i otwierali ich serca na dobra nieprzemijające. Ciebie prosimy.

4.         Prośmy o siły i błogosławieństwo dla dobroczyńców domów dziecka i schronisk dla bezdomnych. Ciebie prosimy.

5.         Prośmy za narzeczonych, aby byli odpowiedzialni za swoją wzajemną miłość. Ciebie prosimy.

6.         Prośmy za zmarłych, by obmyci krwią Chrystusa Pana z radością mogli wejść w bramy nieba. Ciebie prosimy.

7.         Prośmy za nas samych, abyśmy jako wspólnota zjednoczona wokół stołu Eucharystii, każdego dnia kierowali się zaufaniem do Bożej opatrzności. Ciebie prosimy.

Wysłuchaj Boże naszych próśb, które z wiarą i ufnością Tobie przedstawiamy. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

 

 

 

 

            Miłosierny Boże, niech ta Ofiara oczyści nas i odnowi, *

i wyjedna wieczną nagrodę pełniącym Twoją wolę.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

 

 

Bogu wyśpiewajmy dziękczynienie za to, że ma przygotowaną w niebie nagrodę dla tych, którzy są ubodzy, głodni, smutni i odrzuceni przez świat, tylko dlatego, że przynależą do Chrystusa.

 

 

 

31. Dzieje zbawienia

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, *

abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, *

Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże, *

przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

On przez narodzenie z Maryi Dziewicy *

obdarzył ludzkość nową młodością, *

przez swoją mękę zgładził nasze grzechy, *

przez powstanie z martwych *

dał nam dostęp do życia wiecznego, *

a wstępując do Ciebie, Ojcze, *

otworzył nam bramy nieba.

Dlatego z chórami Aniołów i Świętych, *

głosimy Twoją chwałę, *

razem z nimi wołając...

 

 

 

Ps 78, 29-30

 

Jedli i nasycili się w pełni, *

Pan głód ich zaspokoił, *

nie zawiódł ich pragnienia.

 

 

 

 

            Posileni na Uczcie eucharystycznej, prosimy Cię, Boże, †

spraw, abyśmy zawsze pragnęli tego Chleba, *

który daje prawdziwe życie.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

 

 

Przyjmijmy Boże błogosławieństwo, niech ono umocni naszą wiarę i przynależność do Chrystusa, bo tylko prawdziwe przylgnięcie do Jezusa gwarantuje szczęście i miano „błogosławieni” już tutaj na ziemi.