W BLASKU MIŁOSIERDZIA

INTERNETOWE WYDANIE TYGODNIKA

 

 

 

Niedziela, 25 maja 2025, rok „C”

VI NIEDZIELA WIELKANOCNA (rok C)

 

 

 

Pamięć przyszłości

 Jedną z rad, jakie możemy usłyszeć, gdy nam w życiu smutno i trudno, jest zachęta do aktywnego pamiętania dobrych chwil. Teraźniejszość bywa czasami ciężka do zniesienia, to prawda, więc odkurzenie dobrych wspomnień może wnieść nieco światła w zmagania czy braki, które zdają się dominować nasze „dzisiaj”. Ale czy najbardziej nawet entuzjastyczne, rodzące wdzięczność wyprawy w minione doświadczenia mają moc zrodzić też nadzieję na dobrą przyszłość? Czy to, że kiedyś było mi lepiej, może dać coś więcej niż statystyczne prawdopodobieństwo, że znów tak będzie?

 „Odchodzę i przyjdę znów do was”. A Paraklet „was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem”. „Pokój zostawiam wam”. To mówi Logos, czyli Słowo i Sens. Mówi o swojej nieobecności. Jasne, przede wszystkim o końcu ziemskiej obecności i odejściu do Ojca, „wstąpieniu do nieba”, ale może trochę też o doświadczeniu nieoczywistości sensu tego, przez co przechodzi każdy z nas? Mimo „chrześcijańskiego światopoglądu”, mimo wiary praktykowanej mniej lub bardziej intensywnie, pytanie o sens drogi – zwłaszcza wtedy, gdy jest pod górę – pozostaje. Mnożą się też pytania o definicje dóbr, wybór i uzasadnienie środków, kształt wspólnoty… Jak w dzisiejszym pierwszym czytaniu.

 A Jezus obiecuje nam dom. Wspólne mieszkanie, które z Ojcem uczynią u tego, kto zachowa Jego naukę. To miejsce, nowe miasto-świątynia już poza czasem, jest skąpane w świetle jedynej lampy – Jego obecności. Jan to zobaczył, a Paraklet jest posyłany do każdego ucznia, żeby delikatnie przypominać, wydobywać z jego pamięci i ożywiać obietnicę, której się powierzył.

Jest też w tym przypominaniu i uczeniu wszystkiego ruch w drugim kierunku: w kierunku przyszłości. Pokój się rodzi, gdy dzięki Parakletowi doświadczamy już teraz tego wspólnego mieszkania, już teraz przechadzamy się ulicami miasta z dwunastu bramami. Pamięć przyszłości pomaga rozeznać dobór środków („nie nakładać żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne”) i właściwie ukierunkowuje naszą teraźniejszość.

Łukasz Miśko OP

 

 

 VI niedziela wielkanocna

 Niedziela, 25 maja 2025 roku, VI tydzień wielkanocny, Rok C, I

 Dzisiejsza liturgia słowa zwraca naszą uwagę na Kościół, założony przez Chrystusa Pana. Niby jest to dla nas coś oczywistego i codziennego – że należymy do Kościoła – ale co to w zasadzie oznacza? Nasz Pan jest jego Głową, a my jesteśmy członkami tego Ciała i w ten sposób wspólnie tworzymy Kościół. Jest to wspólnota ludzi wierzących, którzy wchodzą do niej przez bramę Chrztu Świętego.

 W każdą niedzielę, podczas Mszy Świętej, wyznajemy naszą wiarę. Od wieków katolicy odmawiają to samo Credo. Znajdują się w nim również słowa dotyczące Kościoła: „Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół”.

 Dziś słyszymy o tym apostolskim wymiarze Kościoła. Co to znaczy, że jest on apostolski? Po pierwsze – że został założony na fundamencie Apostołów. Nasz Pan, Jezus Chrystus, założył swój Kościół, nadając mu formę widzialnej społeczności, i ustanowił papiestwo jako podstawę jego jedności. Tym, co przekazujemy sobie w sztafecie pokoleń Kościoła, jest Boże Objawienie, czyli nasza święta, katolicka wiara. Jak mówi św. Paweł Apostoł w Liście do Efezjan: „Zbudowani [jesteśmy] na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Jezus Chrystus” (Ef 2,19-20). Mamy więc solidne podstawy dla naszej wiary.

  Grono Dwunastu Apostołów było najbliższym otoczeniem Pana Jezusa. Każdego dnia wsłuchiwali się w Jego słowa, widzieli Jego czyny i zachowanie. Byli więc naocznymi świadkami, którzy w formie pisemnej i ustnej przekazali nam swoje doświadczenie życia z Chrystusem. Potwierdza to św. Jan Apostoł w swoim liście: „Co było od początku, co słyszeliśmy, co widzieliśmy na własne oczy, co oglądaliśmy i czego dotykały nasze ręce – o Słowie życia – to wam ogłaszamy” (1 J 1,1).

  Miłość do Pana Jezusa jest istotą naszej wiary. A co to znaczy miłować Go – wyjaśnia On sam w dzisiejszej Ewangelii: „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich” (J 14,23-24). Tak więc miłować Jezusa Chrystusa można poprzez zachowywanie w swoim życiu Jego nauki.

  Wolą naszego Pana było, aby to Apostołowie i ich następcy reprezentowali Go w przyszłych wiekach. Wedle Jego słów skierowanych do uczniów: „Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi” (Łk 10,16).

 Co więcej, Chrystus zaznaczył, że Apostołowie nie zrozumieją wszystkiego od razu: „To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem” (J 14,24-25). Na tej podstawie następcy św. Piotra – kolejni papieże – ustanawiali dogmaty wiary. Kościół, przy pomocy Ducha Świętego, dopiero z czasem odkrywał kolejne prawdy wiary. On nieustannie nas poucza i prowadzi do coraz lepszego rozumienia, czym jest nasza wiara i jak właściwie nią żyć. To Duch Święty sprawia, że słowa i czyny Apostołów oraz ich następców (biskupów, kapłanów) mają moc przemieniać serca i budować wspólnotę wierzących. To dziedzictwo Apostołów trwa nieustannie w Piśmie Świętym, Tradycji i Magisterium Kościoła.

  Każdy z nas tworzy wspólnotę Kościoła. To nie jest tak, że wierni świeccy są gorszą kategorią Kościoła. Wszyscy tak samo jesteśmy uczniami naszego Pana. Mamy jednak w Kościele różne funkcje i zadania, stosownie do własnego stanu. Każdego z nas Bóg wzywa do świętości – nie poprzez jakieś nadzwyczajne działania, lecz przez wierne i sumienne, codzienne wypełnianie obowiązków swojego stanu: ksiądz jako ksiądz, małżonek jako małżonek, matka jako matka.

 Dzisiejsza liturgia słowa kieruje nasz wzrok dalej niż na doczesność. Spoglądamy ku wieczności – ku ostatecznemu celowi naszego życia. Pan Jezus zapowiada, że odchodzi do swojego Ojca, który jest w niebie, i dodaje: „Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was” (J 14,27-28).

  Jeszcze nie wszystko, co zapowiedział, się wypełniło. Jesteśmy ludźmi, którzy czekają. Czekamy na Jego ponowne przyjście na ten świat i ostateczną odnowę całego stworzenia – ostateczne pokonanie szatana, grzechu i śmierci. To daje nam nadzieję. To sprawia, że trudy, z jakimi mierzymy się w życiu, nie stanowią dla nas ostatecznej przegranej. Bo jesteśmy po stronie Chrystusa, który zwyciężył świat. Kto żyje z Chrystusem i z Nim umiera, ten również z Nim zwycięży i osiągnie wieczne szczęście przy Bogu. Amen.

Redemptorysta Prowincji Warszawskiej – Tuchów

o. Patryk Reczek CSsR

 

 

 

Duch prowadzi Kościół

 1. Zamiast dawnej oktawy Zesłania Ducha Świętego mamy po reformie soborowej odpowiednie przygotowanie przed nią. Ma ono nam przypomnieć na nowo działanie tej w Trójcy Trzeciej Osoby-Daru (św. Jan Paweł II). W dzisiejszych czytaniach główną myśl przypominanej prawdy o Duchu Świętym wyraża wyżej podane hasło tej niedzieli. Skoro powszechne prawo rozwoju działa nie tylko w przyrodzie i w każdym poszczególnym człowieku, dzieje się tak również w tej boskiej i ludzkiej zarazem instytucji, jaką jest Kościół. W nim rozwój nie jest wynikiem tylko osobistego wysiłku, jakkolwiek jest on niezbędny, lecz nadto po Bożemu odgórnie jest on sterowany przez Ducha Świętego Parakleta. A to Jego działanie polega najpierw na usuwaniu wszelkich ograniczeń w naszym myśleniu czy odczuwaniu, a potem na pogłębianiu w nas objawionej prawdy Bożej aż do całej jej pełni, którą ukaże dopiero niebo.

 2. Dzieje Apostolskie dziś roztaczają przed nami obraz groźnego konfliktu, na szczęście zażegnanego w pierwotnym Kościele za sprawą Ducha Świętego działającego w Apostołach. Przyczyną sporu było ciasne stanowisko tzw. judaizujących, przybyłych do Antiochii z Judei. Usiłowali oni narzucić poganom wstępującym do Kościoła cały ciężar Prawa Mojżeszowego, włącznie do obowiązku poddania się obrzezaniu, co tamtych szczególnie raziło. Kategoryczny sprzeciw ze strony Pawła i Barnaby zmusił tamtejszą wspólnotę do udania się po rozstrzygnięcie w tym sporze do Apostołów. Po debatach tzw. sobór jerozolimski z roku 50 wystosował do Antiochii odpowiedni dekret. Zwalniał on nowo nawróconych pogan od ciężarów Prawa Mojżeszowego, zalecając im tylko zachowanie takich obyczajów, które zapewnią pokojowe współżycie z wiernymi pochodzenia żydowskiego. Słowa: Postanowiliśmy Duch Święty i my (później język soborów!) ilustrują świadomość Apostołów, kim są dla Kościoła.

 Wizja z końcowych rozdziałów Apokalipsy św. Jana ukazuje najgłębszą tajemnicę Kościoła jako instytucji Bożej. Wizja ta uczy nas, jak oczyma wiary mamy oceniać Kościół jako dzieło łaski. Jest to mianowicie Miasto Święte, ale nie to geograficzne w Palestynie, lecz zstępujące z nieba od Boga, chronione szczególnie przez aniołów. Tym niemniej ma Kościół swoją niezbędną ziemską przeszłość historyczną, o czym świadczą wypisane na bramach i na warstwach fundamentów imiona dwunastu pokoleń synów Izraela jako Ludu Bożego Starego Testamentu oraz dwanaście imion Apostołów Baranka, tzn. Jezusa Chrystusa. Ostateczny kształt tego Miasta już nie zawiera świątyni, gdyż ten znak Bożej obecności przydatny tu na ziemi, nie będzie już potrzebny w niebie, gdzie wszyscy będą się cieszyć Bożą obecnością widzialną. Świątynią i światłem dla wszystkich zbawionych będzie wówczas Bóg i Baranek. W swoich zadatkach taki Kościół już jest obecny w naszym doczesnym Kościele Chrystusowym.

 Perykopa Janowa z wielkoczwartkowej mowy pożegnalnej Jezusa zawiera obietnicę jakże potrzebną w chwili owej bolesnej rozłąki. Na zrozumiały u uczniów wówczas lęk, co będzie z nimi, gdy Mistrz odejdzie, środkiem zapobiegawczym jest zapowiedź Parakleta Ducha Świętego, którego Ojciec przyśle im w imieniu Jezusa. Spośród siedmiu czynności Ducha Parakleta zapowiedzianych w mo­wie pożegnalnej dziś czytamy o tej, która się odnosi do przedłużenia misji nauczycielskiej Jezusa Chrystusa. Było ono niezbędne wobec stanu umysłowego uczniów, stwierdzonego przez Jezusa w słowach: Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie (J 16,12). Druga część obietnicy: przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem – na podstawie „przypominać sobie” w J 2,22; 12,16 – znaczy tyle, że Duch Paraklet zapewni Kościołowi pogłębiony na tle całości Objawienia sens słów i czynów Jezusa nie od razu zrozumiałych.

 3. Myśl przewodnią czytań wyraża powyższe hasło tej niedzieli. Prawda ta jest tylko jednym aspektem posłannictwa Ducha Świętego Parakleta. Prowadzi On stopniowo Kościół wyzwalając go ze zrozumiałych u ludzi ograniczeń do takiej pełni, jaką tylko Bóg może udostępnić człowiekowi w swoim Objawieniu. Ograniczeń ludzkich może być wiele. Jednych prawd objawionych umysł ludzki na razie „znieść nie może” – stąd potrzeba stopniowego pogłębiania danych Objawienia i kojarzenia ich między sobą. Wynikiem tego jest w dziejach Kościoła rozwój dogmatów. Dzieje Apostolskie, trafnie zwane w dobie Ojców Kościoła „Ewangelią Ducha Świętego” (Ekumeniusz) na niejednym miejscu ujawniają trudne początki. Dziś w pierwszym czytaniu dowiadujemy się o pomyślnym rozwiązaniu konfliktu, zrodzonego z ciasnego konserwatyzmu, mianowicie z emocjonalnego przywiązania do tego, co anachroniczne. Kościół jednak przez dzieje (Izrael, Apostołowie) dzięki Duchowi Parakletowi osiąga swą pełnię.

 4. Homilia może rozwinąć powyższą myśl przewodnią (pkt 3), ilustrując ją przykładami biblijnymi i dziejowymi, z podkreśleniem roli Ducha Świętego. Inny wzór homilii: rozwinąć elementy trynitarne samej Ewangelii, ukazując, jak wszystkie Osoby Trójcy współdziałają ze sobą i z ludźmi w dziele zbawienia. Ludzie przez bliskość z Nimi zmierzają ku pełni poznania i miłowania. Jeszcze inny wzór homilii – na podstawie drugiego czytania pogłębić wiarę w tajemnicę Kościoła, w to święte Miasto Jeruzalem Nowe, w jego pierwiastek boski, który w Bożych planach dominuje nad ludzkim, równie niezbędnym. To Miasto zstępuje z nieba od Boga i jest oświetlone Jego chwałą. Ludzki zaś element reprezentują w tej wizji dwie dwunastki: pokoleń synów Izraela (którego dzieje pełne były tak chwały, jak niewierności wobec Boga), oraz apostołów Baranka (jakże wpierw niedoskonałych, a w końcu męczenników). W Kościele budujemy już teraz Nowe Jeruzalem pod kierunkiem Ducha Świętego.

Augustyn Jankowski OSB – „wiara.pl”

 

Drugi krok ku niebu. Trzeba ruszyć

Święci i błogosławieni w tygodniu